Assassin's Creed 2007'de piyasaya sürüldü ve çok az kişi küçük bir ayrıntının -Altaïr'in atkısının- oyunun performans sorunlarının ana sorumlusu olacağını tahmin ediyordu. Görünüşte zararsız olan bu giyim eşyası, o dönemin...
Assassin's Creed 2007'de piyasaya sürüldü ve çok az kişi küçük bir ayrıntının -Altaïr'in atkısının- oyunun performans sorunlarının ana sorumlusu olacağını tahmin ediyordu. Görünüşte zararsız olan bu giyim eşyası, o dönemin en güçlü bilgisayarlarını bile oynanamaz hale getirecek kadar yavaşlatabiliyordu.
Buradaki zorluk, eşi benzeri görülmemiş derecede gerçekçi kumaş simülasyonunda yatıyordu. Baş karakter Altair'in atkısı, düzinelerce sanal kemik ve binlerce köşe noktası içeren karmaşık bir nesne olarak canlandırıldı ve sürekli gerçek zamanlı fizik hesaplamaları gerektirdi.
Assassin's Creed dünyasının diğer unsurları daha basit yöntemlere dayanırken, dinamik atkı işlemciyi oldukça zorluyordu. 2007 için tipik olan çift çekirdekli Intel Core 2 Duo ve AMD Athlon 64 X2 işlemciler, çoğu zaman zorlanarak kare hızlarını 20 FPS'nin altına düşürüyordu.
Ubisoft Montreal'deki geliştiriciler bu işlem yükünün farkındaydılar, ancak dinamik kumaşın Altair'in karakterine kendilerini kaptırmaları için kritik önem taşıdığını düşündüler. Oyuncular, GeForce 8800 GT'de bile grafik ayarlarını düşürmek veya kare hızı düşüşlerine katlanmak zorunda kaldılar.
İşin ironik yanı, oyuncuların bu tek bir ayrıntı uğruna tüm oyun dünyasının performansını feda etmeleriydi. Bu durum, en küçük görsel nüansların peşinde koşmanın nasıl devasa bir sistemik etkiye sahip olabileceğinin ve oyun tasarımı tarihinde nasıl bir iz bırakabileceğinin parlak bir örneği oldu.
Select how you want to watch this video
