Waarom betalen we om verdrietig te zijn? Films zoals "Hachiko" uit 2009 of "Titanic" uit 1997 laten ons huilen. Het is geen paradox, maar hersenchemie. Het zoekt emotionele ontlading via...
Waarom betalen we om verdrietig te zijn? Films zoals "Hachiko" uit 2009 of "Titanic" uit 1997 laten ons huilen. Het is geen paradox, maar hersenchemie. Het zoekt emotionele ontlading via complexe reacties. Dopamine en oxytocine spelen een rol. Neurowetenschapper Paul Zak, die onderzoek doet naar het 'vertrouwenshormoon', heeft aangetoond dat droevige scènes, zoals die in de film 'The Green Mile' uit 1999, de oxytocinespiegel verhogen. Dit 'knuffelhormoon' versterkt empathie, waarna dopamine een beloning geeft. De hersenen beschouwen empathie voor andermans pijn als een belangrijke training. Het zien van lijden, zoals dat van Jack Dawson in de ijskoude wateren van de Atlantische Oceaan, zorgt ervoor dat de hersenen oxytocine aanmaken. Dit versterkt empathie en verbondenheid, en de daaropvolgende opluchting veroorzaakt een toename van dopamine, wat ons een beloning geeft. Dit is geen masochisme, maar een evolutionair mechanisme. Meleven met het leed van anderen versterkt sociale banden en bereidt ons voor op stress in het echte leven. Een studie uit 2012, gepubliceerd in het tijdschrift "Emotion" van de Ohio University, toonde aan dat droevige verhalen het altruïsme van de deelnemers vergrootten. Dus, wanneer je naar "The Notebook" uit 2004 kijkt en huilt, produceert je lichaam een "cocktail" van oxytocine en dopamine. Dit maakt je niet alleen verdrietig, maar ook empathischer, sterker en menselijker. Schroom niet om naar droevige verhalen te kijken; het is goed voor je!
Kies hoe je deze video wilt bekijken
