Pse paguajmë për të qenë të trishtuar? Filma si "Hachiko" i vitit 2009 ose "Titanic" i vitit 1997 na bëjnë të qajmë. Nuk është paradoks, por kimi e trurit. Kërkon...
Pse paguajmë për të qenë të trishtuar? Filma si "Hachiko" i vitit 2009 ose "Titanic" i vitit 1997 na bëjnë të qajmë. Nuk është paradoks, por kimi e trurit. Kërkon çlirim emocional përmes reagimeve komplekse. Dopamina dhe oksitocina janë të përfshira. Neuroshkencëtari Paul Zak, i cili studion "hormonin e besimit", ka treguar se skenat e trishtueshme, si ato në filmin e vitit 1999 "The Green Mile", rrisin nivelet e oksitocinës. Ky "hormon përqafimi" rrit empatinë dhe dopamina më pas siguron një shpërblim. Truri e percepton empatinë për dhimbjen e një tjetri si një stërvitje të rëndësishme. Të parit të vuajtjes, si ajo e Jack Dawson në ujërat e akullta të Atlantikut, bën që truri të lirojë oksitocinë. Kjo forcon empatinë dhe lidhjen, dhe lehtësimi pasues shkakton një rritje të dopaminës, duke na shpërblyer. Ky nuk është mazokizëm, por një mekanizëm evolucionar. Empatia me dhimbjen e të tjerëve forcon lidhjet shoqërore, duke na përgatitur për stresin e jetës reale. Një studim i vitit 2012 i botuar në revistën "Emotion" në Universitetin e Ohajos zbuloi se historitë e trishtueshme rritën altruizmin e pjesëmarrësve. Pra, kur shikoni filmin "The Notebook" të vitit 2004 dhe qani, trupi juaj prodhon një "koktej" oksitocine dhe dopamine. Kjo ju bën jo vetëm të trishtuar, por edhe më empatikë, më të fortë dhe më njerëzorë. Mos kini turp të shikoni histori të trishtueshme; është mirë për ju!
Select how you want to watch this video
