Neden üzülmek için para ödüyoruz? 2009 yapımı "Hachiko" veya 1997 yapımı "Titanic" gibi filmler bizi ağlatıyor. Bu bir paradoks değil, beyin kimyası. Karmaşık tepkiler yoluyla duygusal boşalmayı arıyor. Dopamin ve...
Neden üzülmek için para ödüyoruz? 2009 yapımı "Hachiko" veya 1997 yapımı "Titanic" gibi filmler bizi ağlatıyor. Bu bir paradoks değil, beyin kimyası. Karmaşık tepkiler yoluyla duygusal boşalmayı arıyor. Dopamin ve oksitosin bu süreçte rol oynar. "Güven hormonu"nu inceleyen nörobilimci Paul Zak, 1999 yapımı "Yeşil Yol" filmindeki gibi üzücü sahnelerin oksitosin seviyelerini artırdığını göstermiştir. Bu "sevgi hormonu" empatiyi artırır ve dopamin de bir ödül sağlar. Beyin, başkasının acısına karşı empati kurmayı önemli bir eğitim olarak algılar. Jack Dawson'ın Atlantik'in buzlu sularındaki acısını görmek, beynin oksitosin salgılamasına neden olur. Bu, empatiyi ve bağlantıyı güçlendirir ve ardından gelen rahatlama, bizi ödüllendiren bir dopamin artışını tetikler. Bu mazoşizm değil, evrimsel bir mekanizma. Başkalarının acısıyla empati kurmak sosyal bağları güçlendirir ve bizi gerçek hayattaki strese hazırlar. Ohio Üniversitesi'nde 2012 yılında "Emotion" dergisinde yayınlanan bir çalışma, üzücü hikayelerin katılımcıların fedakarlık duygusunu artırdığını ortaya koydu. Yani, 2004 yapımı "The Notebook" filmini izleyip ağladığınızda, vücudunuz oksitosin ve dopaminden oluşan bir "kokteyl" üretir. Bu sizi sadece üzgün değil, aynı zamanda daha empatik, daha güçlü ve daha insancıl yapar. Üzücü hikayeler izlemekten çekinmeyin; bu sizin için iyidir!
Select how you want to watch this video
