Veel Russischsprekenden beschouwen het woord "galyavina" als niet-bestaand of als een vergissing, een samenvoeging van "gazon" en "polyana". Toch duikt het onverwacht op in klassieke boeken. Hoe heeft dit "valse"...
Veel Russischsprekenden beschouwen het woord "galyavina" als niet-bestaand of als een vergissing, een samenvoeging van "gazon" en "polyana". Toch duikt het onverwacht op in klassieke boeken. Hoe heeft dit "valse" woord zijn weg gevonden naar de pagina's van de Russische literatuur?
Het geheim is dat "galyavina" geen verzinsel is. Het is een volkomen geldig woord in het Oekraïens en Wit-Russisch, waar het "open plek in het bos" of "gazon" betekent. Het klinkt alleen ongebruikelijk in het moderne literaire Russisch.
Deze woorden drongen door in het Russisch via de grensdialecten van de zuidelijke en westelijke provincies van het Russische Rijk, zoals Koersk en Voronezj. Schrijvers, die ernaar streefden de sfeer van de volkstaal over te brengen, namen dergelijke regionalismen soms over in hun teksten.
De grote klassieken schuwden het gebruik van "galyavina" niet. Ivan Toergenjev, de gevierde auteur van "Mumu", gebruikte het in zijn werken, net als het Oeralgenie Dmitri Mamin-Sibiryak in "Privalovs Miljoenen". Ze verrijkten de taal, zich onbewust van de controverse die zou volgen.
De "galyavina" was dus geen zetfout, maar een levend bewijs van taalkundige interactie. Het laat zien hoe woorden uit dialecten en verwante Slavische talen de grote Russische taal kunnen verrijken en nog veelzijdiger kunnen maken.
Kies hoe je deze video wilt bekijken
