"Muzika dëgjohet me hundë", thonë japonezët. Kjo idiom nënkupton një perceptim të thellë dhe intuitiv që shkon përtej shqisës së dëgjimit. Rrënjët e saj qëndrojnë në një traditë mijëvjeçare ku...
"Muzika dëgjohet me hundë", thonë japonezët. Kjo idiom nënkupton një perceptim të thellë dhe intuitiv që shkon përtej shqisës së dëgjimit. Rrënjët e saj qëndrojnë në një traditë mijëvjeçare ku kënaqësia e vërtetë e artit kërkon një shqisë shumëdimensionale, duke kapur "esencën" e tij.
Origjina e kësaj fraze qëndron te Kodo (香道), arti i "dëgjimit" të aromave të temjanit. Gjatë periudhës Muromachi (1336-1573), aristokratët nuk i nuhasnin thjesht rrëshirat e shtrenjta si oud. Ata "dëgjonin" me meditim notat e tyre delikate, duke u përpjekur të dallonin historinë.
Kjo filozofi është përhapur në të gjitha artet. "Të dëgjosh muzikën me hundë" do të thotë të kapësh "aurën" e saj të padukshme, nëntekstin e saj emocional dhe heshtjen midis notave. Do të thotë të kuptosh qëllimet e kompozitorit dhe të ndjesh thellësinë e secilës frazë, për shembull, në pjesë për koto.
Në muzikën japoneze, theksi vihet te *ma* (間) – pauzat dhe hapësirat domethënëse midis tingujve. Meloditë meditative të flautit shakuhachi ose prodhimet operistike të Noh kërkojnë që dëgjuesi jo vetëm të dëgjojë me vesh, por ta "ndjejë" dramën e heshtjes me gjithë qenien e tij.
Kështu, "të dëgjosh me hundë" ka të bëjë me një perceptim të thellë dhe holistik të artit: qoftë aroma, tingujt apo piktura. Është një thirrje për një zhytje më të vetëdijshme. Provojeni vetë: mbyllni sytë dhe "nuhasni" melodinë tuaj të preferuar, duke ndjerë thelbin e saj të vërtetë.
Select how you want to watch this video
