Waarom bestaat de letter "C" in het Engels, terwijl de klanken ervan overeenkomen met die van de "K" en de "S"? Het begon allemaal in het Latijn, waar de "C"...
Waarom bestaat de letter "C" in het Engels, terwijl de klanken ervan overeenkomen met die van de "K" en de "S"? Het begon allemaal in het Latijn, waar de "C" altijd klonk als een "K". In de naam van de grote Romeinse redenaar Cicero bijvoorbeeld, was het een harde "K".
Na de Normandische verovering van 1066 brachten Franse leenwoorden een nieuwe klank met zich mee: vóór de "E" en "I" werd de "C" zacht, zoals de "S". Zo ontstonden de woorden "city" en "cent", in tegenstelling tot "cat".
In het Oudengels kwam de letter "K" zelden voor; de "C" werd vaak gebruikt voor de klank van de "K". Om Germaanse woorden van Franse woorden te onderscheiden, begon men na 1066 de "K" voor de "E" en de "I" te gebruiken, zoals in "king" of "kennel".
De komst van de drukpers van William Caxton in 1476 legde veel spellingen vast. De Grote Klinkerverschuiving (15e-18e eeuw) veranderde de uitspraak, maar de spelling met een "C" bleef bestaan, wat ons woorden als "cinema" en "cancel" met hun historische betekenis heeft opgeleverd.
Tegenwoordig is de letter "C" meer dan alleen een traditie. Hij helpt homoniemen zoals "cell" en "sell" van elkaar te onderscheiden en verrijkt de taal. De aanwezigheid ervan is een taalkundig document dat een duizendjarige geschiedenis van het Engels weerspiegelt, van Rome tot Londen.
Kies hoe je deze video wilt bekijken
