ขอทานชาวโรมันไม่ได้เป็นเพียงผู้ขอทานรายเดี่ยวเท่านั้น! ในสมัยจักรวรรดิโรมัน มี "กลุ่มขอทานแข่งขัน" อยู่เป็นกลุ่มใหญ่ ที่แย่งชิงพื้นที่ที่ดีที่สุดกันอย่างดุเดือด นี่เป็นระบบ "การคุ้มครอง" ที่ซ่อนเร้นอยู่รอบๆ ฟอรัมโรมันและคฤหาสน์ของคนร่ำรวย กลุ่มอาชญากรหรือ *เลโนน* ผู้มีอิทธิพลแบ่งแยกเมือง พวกเขาควบคุมพื้นที่ต่างๆ เช่น บริเวณบันไดทางขึ้นวิหารจูปิเตอร์ ออปติมัส แม็กซิมัส หรือบนถนนเวีย อัปเปีย ขับไล่คนนอกออกไป เพื่อแลกกับ "การคุ้มครอง" ขอทานจะต้องจ่ายภาษีรายวันส่วนหนึ่งให้พวกเขา หากคนเร่ร่อนหน้าใหม่จากแคว้นกอลพยายามหาที่นั่งใกล้โคลอสเซียมหรือบนถนนเวียซาคราที่แออัด พวกเขาก็จะถูก "เกลี้ยกล่อม" ให้ออกไปอย่างรวดเร็ว การแข่งขันเพื่อเข้าถึงเหล่าขุนนางผู้ใจบุญมักรุนแรงถึงขั้นใช้กำลังข่มขู่เพื่อให้ได้จุดชมวิวที่ดีที่สุด สิ่งนี้ไม่ตรงกับภาพลักษณ์ของการอุปถัมภ์แบบโรมัน...
ขอทานชาวโรมันไม่ได้เป็นเพียงผู้ขอทานรายเดี่ยวเท่านั้น! ในสมัยจักรวรรดิโรมัน มี "กลุ่มขอทานแข่งขัน" อยู่เป็นกลุ่มใหญ่ ที่แย่งชิงพื้นที่ที่ดีที่สุดกันอย่างดุเดือด นี่เป็นระบบ "การคุ้มครอง" ที่ซ่อนเร้นอยู่รอบๆ ฟอรัมโรมันและคฤหาสน์ของคนร่ำรวย
กลุ่มอาชญากรหรือ *เลโนน* ผู้มีอิทธิพลแบ่งแยกเมือง พวกเขาควบคุมพื้นที่ต่างๆ เช่น บริเวณบันไดทางขึ้นวิหารจูปิเตอร์ ออปติมัส แม็กซิมัส หรือบนถนนเวีย อัปเปีย ขับไล่คนนอกออกไป เพื่อแลกกับ "การคุ้มครอง" ขอทานจะต้องจ่ายภาษีรายวันส่วนหนึ่งให้พวกเขา
หากคนเร่ร่อนหน้าใหม่จากแคว้นกอลพยายามหาที่นั่งใกล้โคลอสเซียมหรือบนถนนเวียซาคราที่แออัด พวกเขาก็จะถูก "เกลี้ยกล่อม" ให้ออกไปอย่างรวดเร็ว การแข่งขันเพื่อเข้าถึงเหล่าขุนนางผู้ใจบุญมักรุนแรงถึงขั้นใช้กำลังข่มขู่เพื่อให้ได้จุดชมวิวที่ดีที่สุด
สิ่งนี้ไม่ตรงกับภาพลักษณ์ของการอุปถัมภ์แบบโรมัน ที่นี่ "การคุ้มครอง" คือการรีดไถ ไม่ใช่การกุศล เพื่อสิทธิ์ในการขอทานตามทางแยกสำคัญๆ เช่น ย่านซูบูร์รา ขอทานต้องจ่ายบรรณาการเป็นประจำให้กับ "ผู้อุปถัมภ์" ของพวกเขา ซึ่งรับประกันสิทธิ์ผูกขาด
องค์กรที่น่าทึ่งนี้ได้เปิดเผยด้านมืดของชีวิตในเมืองโรมัน ซึ่งแม้แต่การขอทานก็กลายเป็นธุรกิจ “ราชาขอทาน” บางคนซึ่งควบคุมอาณาเขตของตน สามารถหาเงินได้มากถึงหนึ่งเดนาริอุสต่อวัน ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่มากพอสมควรในสมัยนั้น
Select how you want to watch this video
