Ondanks de faam van wodka, nam bier een speciale plaats in binnen de Sovjet-Unie. Sinds 1936 was GOST 3473-36 van kracht, die strikt vier hoofdsoorten voorschreef: Svetloe, Zhigulevskoe, Moskovskoe en...
Ondanks de faam van wodka, nam bier een speciale plaats in binnen de Sovjet-Unie. Sinds 1936 was GOST 3473-36 van kracht, die strikt vier hoofdsoorten voorschreef: Svetloe, Zhigulevskoe, Moskovskoe en Porter. Dit garandeerde een uniforme smaak en kwaliteit in het hele land. Het vlaggenschip was natuurlijk Zhigulevskoye. Het recept, oorspronkelijk "Weens bier", werd in 1934 in de brouwerij in Samara hernoemd ter ere van de rivier de Zhiguli. Deze specifieke stijl werd de meest geproduceerde en vertegenwoordigde tot wel 80% van alle bierproductie. Naast Zhigulevskoye werden ook Moskovskoe, met zijn rijke smaak, en de donkere, sterke Porter, met een alcoholpercentage van 6%, zeer gewaardeerd. Leningradskoye had daarentegen een bijzonder hoge dichtheid van 18%, terwijl Ukrainskoye werd gebrouwen met toevoeging van maïsgries. Biercafés zoals "Zhiguli" in Moskou en "Saigon" in Leningrad werden centra van het culturele leven. In 1985, tijdens Gorbatsjovs anti-alcoholcampagne, daalde de bierproductie met 10%, maar het tekort vergrootte de populariteit van bier alleen maar. Tapbier uit gele vaten of glazen kannen van drie liter maakte deel uit van het dagelijks leven. Eind jaren tachtig produceerde de Sovjet-Unie jaarlijks 670 miljoen decaliters bier, wat een nostalgisch gevoel achterliet voor die kenmerkende, herkenbare smaak.
Kies hoe je deze video wilt bekijken
