Antik çağ hükümdarları, Roma İmparatoru Claudius gibi, sadece bayat yemeklerden değil, zehirden de korkuyorlardı. Gerçek tehdit zehirde yatıyordu. Bazen bir köle olan yemek tadımcısı, kendi hayatı pahasına hükümdarın hayatını kurtarıyordu....
Antik çağ hükümdarları, Roma İmparatoru Claudius gibi, sadece bayat yemeklerden değil, zehirden de korkuyorlardı. Gerçek tehdit zehirde yatıyordu. Bazen bir köle olan yemek tadımcısı, kendi hayatı pahasına hükümdarın hayatını kurtarıyordu. 1316'da ölen Fransa Kralı X. Louis gibi krallar, hâlâ özenle planlanmış zehirlenmelerin kurbanı olabiliyordu.
MÖ 54'te Claudius'un karısı Agrippina tarafından mantar yoluyla zehirlendiği iddia edilir. Tadımcısı hadım Galoth'un da olaya karışmış olabileceği düşünülmektedir. MÖ 30 civarında Kraliçe Kleopatra, köleleri üzerinde zehirleri deneyerek, hayata son vermenin en hızlı ve acısız yollarını aramıştır.
Rönesans döneminde, özellikle 15. yüzyıl İtalya'sında, zehirler daha da karmaşık hale geldi. Papa VI. Alexander ve Cesare'nin de dahil olduğu Borgia ailesi, kantarella olarak bilinen arsenik kullanımıyla ünlüydü. Zehir tadımcıları, tatsız ve yavaş etkili zehirleri her zaman ayırt edemezdi, bu da onların rolünü daha da tehlikeli hale getiriyordu.
Risk sadece yiyeceklerle sınırlı değildi. Zehirlenmiş giysiler, kitaplar ve hatta mumlar da vardı. Örneğin, 1723'te Fransız filozof Voltaire zehirli bir kitap aldı ve onu okumayı reddetti. Bir tadımcı, sadece zehir bulunmadığını değil, aynı zamanda sarayın sadakatini de garanti altına aldı.
Günümüzde ABD başkanı da dahil olmak üzere dünya liderlerinin yemekleri özenle inceleniyor. 1963'te John F. Kennedy'nin suikastından sonra Gizli Servis güvenlik protokollerini sıkılaştırdı. Tehdit gerçekliğini korudu; sadece tespit yöntemleri değişti, ancak liderin hayatını koruma ilkesi değişmeden kaldı.
Select how you want to watch this video
