Wygląda na to, że ich gęste upierzenie chroni pingwiny przed antarktycznymi temperaturami sięgającymi -60°C. Ale to nieprawda! Głównym sekretem jest specjalna warstwa tłuszczu, która u pingwina cesarskiego, największego gatunku żyjącego...
Wygląda na to, że ich gęste upierzenie chroni pingwiny przed antarktycznymi temperaturami sięgającymi -60°C. Ale to nieprawda! Głównym sekretem jest specjalna warstwa tłuszczu, która u pingwina cesarskiego, największego gatunku żyjącego na Antarktydzie, osiąga nawet 3 centymetry grubości.
Tłuszcz ten stanowi do 30% masy ciała dorosłego osobnika, takiego jak pingwin Adeli, pomagając mu przetrwać w wodzie o temperaturze nawet -2°C. Gruba warstwa działa jak doskonały izolator, tworząc barierę między zimnym otoczeniem a ciepłem ciała.
Pióra są również ważne, ale w inny sposób. Są ściśle dopasowane, tworząc wodoodporną barierę, która zapobiega zamoczeniu warstwy tłuszczu. Pingwin białobrewy ma aż 70 piór na centymetr kwadratowy! To kilkakrotnie więcej niż u większości ptaków latających, takich jak mewy.
Ich łapy i skrzydła pozostają chłodne dzięki unikalnemu układowi krążenia zwanemu „cudowną siecią”. Ciepła krew tętnicza przekazuje ciepło do zimnej krwi żylnej, która wraca do ciała schłodzona. To minimalizuje utratę ciepła przez odsłonięte kończyny w lodowatej wodzie.
A zatem nie chodzi tylko o tłuszcz i pióra, ale także o termoregulację! Pingwiny często gromadzą się w koloniach, na przykład na Wyspie Georgii Południowej, aby zachować ciepło i przetrwać nawet najostrzejsze burze. Dlatego te niesamowite ptaki świetnie sobie radzą w trudnych warunkach Antarktydy!
Select how you want to watch this video
