Vacuümbuizen, een symbool van de gouden eeuw van de elektronica, zijn volstrekt onpraktisch voor de ruimte. Bedenk dat elke watt aan energie in een baan om de aarde duizenden dollars...
Vacuümbuizen, een symbool van de gouden eeuw van de elektronica, zijn volstrekt onpraktisch voor de ruimte. Bedenk dat elke watt aan energie in een baan om de aarde duizenden dollars kost, en dat een enkele 6Zh1P-buis anderhalve watt verbruikt alleen al om de gloeidraad te verwarmen. Dit is een kolossale verspilling van middelen.
De fragiele glazen behuizing raakt tijdens de lancering gemakkelijk beschadigd door trillingen tot wel 10g. Een enkele 6N2P-buis kan tot 15 gram wegen, wat cruciaal is gezien de kosten van de lading van $20.000 per kilogram. Duizenden van zulke componenten zouden de satelliet onbestuurbaar maken.
Bovendien genereren ze veel warmte, waardoor enorme koelsystemen nodig zijn die het gewicht en de complexiteit verhogen. Ter vergelijking: de moderne transistor, uitgevonden door William Shockley in 1947, weegt minder dan een gram en verbruikt microampères zonder overmatige warmte te genereren.
Hoewel sommigen denken dat lampen beter bestand zijn tegen straling, is dit in de meeste gevallen een misvatting. Moderne, stralingsbestendige silicium-op-isolator (SOI)-chips presteren in alle opzichten beter, ook wat betreft bescherming tegen zware-ionenstraling.
Daarom maken de James Webb-ruimtevaartuigen en de Voyager-sondes, die in 1977 werden gelanceerd, gebruik van compacte, betrouwbare halfgeleiders in plaats van vacuümbuizen. We zijn van omvangrijke systemen overgestapt naar het tijdperk van de nanotechnologie!
Kies hoe je deze video wilt bekijken
