«Η μουσική ακούγεται με τη μύτη», λένε οι Ιάπωνες. Αυτό το ιδίωμα υποδηλώνει μια βαθιά, διαισθητική αντίληψη που υπερβαίνει την αίσθηση της ακοής. Οι ρίζες του βρίσκονται σε μια παράδοση χιλιετιών όπου η αληθινή απόλαυση της τέχνης απαιτεί μια πολυδιάστατη αίσθηση, που να αποτυπώνει την «ουσία» της. Η προέλευση της φράσης βρίσκεται στο Kodo (香道), την τέχνη του να «ακούς» τα αρώματα του θυμιάματος. Κατά την περίοδο Muromachi (1336-1573), οι αριστοκράτες δεν μύριζαν απλώς ακριβές ρητίνες όπως το ούτι. «Άκουγαν» διαλογιστικά τις ανεπαίσθητες νότες τους, προσπαθώντας να διακρίνουν την ιστορία. Αυτή η φιλοσοφία έχει εξαπλωθεί σε όλες τις τέχνες. Το να «ακούς με τη μύτη» τη μουσική σημαίνει να συλλαμβάνεις την αόρατη «αύρα» της, το συναισθηματικό της υποκείμενο και τη σιωπή ανάμεσα στις νότες. Σημαίνει να συλλαμβάνεις τις προθέσεις του συνθέτη και να νιώθεις το βάθος κάθε φράσης, για παράδειγμα, σε κομμάτια για το koto. Στην ιαπωνική μουσική, η έμφαση δίνεται στο *ma* (間) – τις σημαντικές παύσεις και τα κενά μεταξύ των ήχων. Οι στοχαστικές μελωδίες του φλάουτου shakuhachi ή οι οπερατικές παραγωγές του Noh απαιτούν από τον ακροατή όχι μόνο να ακούσει με το αυτί, αλλά να «αισθανθεί» το δράμα της σιωπής με ολόκληρη την ύπαρξή του. Έτσι, το «ακούγοντας με τη μύτη σου» αφορά μια βαθιά, ολιστική αντίληψη της τέχνης: είτε πρόκειται για άρωμα, ήχους ή ζωγραφική. Είναι ένα κάλεσμα για μια πιο συνειδητή εμβύθιση. Δοκιμάστε το και εσείς: κλείστε τα μάτια σας και «μυρίστε» την αγαπημένη σας μελωδία, νιώθοντας την αληθινή της ουσία.